کـه کجا بنده گریزان شــوم از دســت زنـم
گــر بپرســنــد ز من اهــل کجــایی گــویـم
هــر کــجا هــســت زنــم باد هــمانجا وطنم
مانده ام سخـت عجب از دگــران ســه زنی
مــن که هــول زنی افــتاده چنین در بــدنــم
بامـــدادی اگــرم جــامــه ز تن بگــشایــیــد
جای دمــپایی و جاروســت هــمه جـای تنم
وقــت دعــوا بــدهــد فحــش مدامــم لــیکـن
من زبان در کشـم و راســت یکی دم نزنــم
ای خوش آن روز که پرواز کـنم از بـر او
در مجــردکــده ای عـقـده ی دل درشکـــنم
در خـمــسـتان قــدح آب حــلالی در دســت
دوســتان گــرد خود آرم لــبکی تــر بکــنم
هــســت این شعر حــدیـث دل مردان دگــر
ورنه من مخــلص بانوی گل خویــشــتـنـم
بیت قبلی نه حــدیث دل من بـود از تــرس
هـــمــســرم آمــد و افــتاد هــمی در دهــنم
وای از آن روز که او بــشــنــود این آوازم
چاره ام چـیست به جز مردن و سرباخــتنم
هــان مــبادا که تخــلص بنــمایی "امــرو"
تا نداند کــه من گل زده دل مــش حســـنم
این سروده در شماره ی ۵۰۰هفته نامه ی اتحاد جنوب چاپ شده است و من به دلیل سرودن آن از پیشگاه مولوی یا سنایی پوزش می خواهم
بواسیر مردی را در برازجان به جای فتق عمل کردند
شبی حاجی ای اشکمش درد کرد چنانی تو گویی که جان سرد کرد
پسرهای حاجی پـریـشــان شـدنــد زن و دختران سخت گریان شدند
نــدانــم که دلـــسوز حــاجی بدنــد و یا انــتــظــار حـــراجی بــدنــد
نــهــادنـــــد حــاجــی درون پــژو پـــژوهــای آتـــــش بــگـیر بـرو
معـطـل نکــردنـد و رانــدنــد زود گذشتنــد از بس فــراز و فــــرود
چنان حاجی آن شب فغان می نمود که ماشین نیازی بــه بوقش نبــود
گــذشــتند از پـیـچ و خــم های راه رسانــدنــد حاجــی بــه بیمارگــاه
پزشکــان زن و مرد جمع آمــدنــد چــو پــروانه بر گرد شـمع آمدند
یکی گفــت این مرد مســموم شـده دگر گفــت بر مرگ محکوم شـده
ندانست کس درد حاجی چــه بــود تخصص نباشــد تعهــد چه سـود؟
پس ازگفت وگوکردن و بست وبند به حاجی ســرنگی مسکن زدنــد
ز نــو حاجــی درد ساکــت شـــده ببــردند بــاری ســــوی دهکــــده
*******
چو خورشید گیسوش افـشان نمود ســیاهی شــب را پــریشان نمود
زنو حاجی از درد بس نالـــه کرد حـــدیــث شب قبل دنــباله کــــرد
دو دستش به روی شکم می کشید زدرد از ســر جای خود می پرید
چــو پیراهــنش را زدندی کــنــار پفی بود بــر اشــکــمش چون انار
چو دیدند حاجی ورم کرده اســت به روی شکم می کشدهردو دست
نـهــادنـــدش از نـــو درون پــژو بـــه راننده گــفــتـنــد تنــدی بــرو
ورود به مطب پزشک جراح عمومی و باقی ماجرا
بدو گفت دکتر که درد تـو فــتــق بود خواهی آن را کنم رتق و فتق؟
بود پــاره آن پــرده ی اشکمـــت توانــم رهایــت کـــنم از غــــمـت
ولی این عمل بس هزینه بر است توافــق نمایی عمل حاضر اســت
چنین گفــت حاجی که من بنده ام تو هــــر چه بگویی گــزارنــده ام
چـو حاجی پذیــرفـت خرج عمل بـــیـفـتاد بیــچــاره انـــدر هـــچــل
*******
طبیبان حاذق تنی هفت و هشـت زشیراز و بوشهرو تبریز و رشــت
هــمه جوشــن ســبز بر تن کنان زن و مرد و پــیر و دلــیر و جـــوان
هــمه حلقه بر تخت حاجی زدند به خودگفت حاجی:کنون یک به چند؟
چو حاجی همه تیغ و چاقو بدیـد همی هــــوش از کله اش ور پـــریـد
چو بیــهوش شد حاجی بـــیــنوا بـــــــدون ســـرنگ و بـــــــدون دوا
پزشکی جوان حمــله آغاز کرد پس و پشــت حاجی ز هم باز کــــرد
بواســـیر حاجی زهم بـــــردرید بگـــفـــــتا نـــخ و ســـــوزنی آوریــد
در آن تنگ مــیدان دشت نـــبرد یکی پــاره کـرد و یکی بخــیه کـــرد
پزشک جوان گفـــــت شکر خدا عمـــل کــــردم ایـــن حـــاجی بـــینوا
که ناگه پـــرستاری از ره رسید چنین گفــت کای دکــتــران بس کـنید
که این درد حاجی بواسیر نیست گرفتار فتق است تکـــلیف چـــیست؟
پــزشکـــان خوب وظیفه شــناس گرفــته ز حاجی بـســـی اســــکـناس
به گــفــتن نشستند با یکـــــدگـــر که ای وای گـــر فاش گــــردد خــبر
یکی گفـــت : حاجی بدهکار شد دگر گفــت: بس کــارمان زار شـــــد
که ناگاه حاجی بیــــامد به هوش همی گــفــت با نالــــه و با خـــروش
که ای وای پشتم چرا سوخـــــته چرا گشـــــته ام من بـــرافـــروخـــته
پــزشکی چـنین داد پاســـخ بــدو که حاجــــی تو با ما بــه تــندی مگــو
چنین بوده حاجی به تقـــــدیرتان کــــــه بـــبریــــده گردد بواســــیرتان
برو شکر کـــن که بواســیر بود اگر جای دیگر چـــــه تــدبیر بــــود
این سروده ی طنز در هفته نامه ی اتحاد جنوب شماره ی ۴۹۹چاپ شده است.
