روزی استاد از من خواستند که تحقیق های دانشجویان را در غیاب ایشان ، جمع آوری کرده نزد خود نگه دارم . من نظرم در باره ی تحقــیق ها را با این رباعی (  پیامکی ) به استــــاد، اعلام کردم:

گشته است ادب ز بی سوادی ها مات           هــیهات ز مــا ادب مدانان هــیهات

اســـتاد اجـازه ده بـــه آتــش بکــــشم            پــرونــده ی رونویسی الــتحـقـیقات

و استاد در پاسخ من ، طی  پیامکی این رباعی را فرستادند:

هر کار که می کنی همان است درست           بفکن به زباله دان و یا آتش ، چست

از بین هـــمه اگر که تحـــقیقی هســـت           لطفی کن و بفرست همان را با پست

این هم یک مکاتبه ی دیگر از همان دست:

استاد:

  یـادی تو زما نمی کنی انصاری                   بفــرست مرا اگــر که طنـــزی داری

  از این همه جد ملول گشتم باری              حالم خوش نیست حال خوش کن داری؟

من:

  من هم شده ام مریض استاد عزیز               محروم ز شادمانی و عــیش لــذیـذ

  بهتر که نمی شود جـــناب اســـتاد               قـافیه ی یک شاعر رنجور مریض