پلیسان کار آمدِ هوشمند
کشیدند دلدادگان را به بند
نشاندند در خودروِ امنیت
دو دلداده ی عاشق از راه چَت
سوی نیروی انتظامی شدند
پلیس و دو یار فتاده به بند
نشاندند دلدادگان شخیص
درون اتاق رئیس پلیس
به بیژن نگه کرد سردار و گفت
که ای با منیژه کنون گشته جفت
بگو قصه ی عاشقی مو به مو
از این داستان هر چه دانی بگو
سخن گفت بیژن ز چت کردنش
و افتادن عشق در گردنش
سخن رفت تا نیمه ی داستان
که سردار گفتا: سکوت ای جوان
کنون نوبت پست من شد تمام
پلیسی دگر می نشیند به جام
ز نو بیژنک قصه آغاز کرد
درِ ذکر بیچارگی باز کرد
جوان گفت و آقا پلیسه نوشت
تمام خبرها چه خوب و چه زشت
سپس خواست تا برگه امضا کنند
و باقیِ قصه به فردا کنند
دو دلداده را گفت آقا پلیس
که ای از سر شرمتان چهره خیس
«چو فردا برآید بلند آفتاب»
خودم می رسم هر دوتان را حساب
کنون تا به صبح استراحت کنید
مبادا هوس کرده صحبت کنید
اصولاً دو یاری که نامحرمند
همی باید از یکدگر در رَمند
شما از چه رو گفتمان داشتید
لوای محبت بر افراشتید
*** *** ***
دو دلداده رفتند در بازداشت
درون اتاقی که یک پرده داشت
پس پرده گفتا منیژه به یار
همان یار دل خسته ی روزگار
که ما یا که باید کنیم ازدواج
و یا وارهیم از پلیسان به باج
بدو گفت بیژن: دهانت ببند
سخن گفتن یاوه ات تا به چند؟
پلیسان کجا باج گیری کنند
و با باج دفع اسیری کنند
اگر بار دیگر تو تهمت زنی
همانا نه دلداده ی بیژنی ...
ادامه دارد ....
گفتمان دو دلداده در خانه ی منیژه
عجب مبلمانی عجب خانه ای
عجب خانه ی شیک جانانه ای
منیژه خود و دلبرش یک طرف
و آن نامور مادرش یک طرف
ز هر سو سخن گفتن آغاز شد
و دروازه ی گفتگو باز شد
سپس مادر از خانه بیرون پرید
که من می روم از برای خرید
چو مادر همی زحمتش کم نمود
محیطی مساعد فراهم نمود
نمودند در را دو دلداده چِفت
سپس گفتمان رنگ رسمی گرفت
نشستند آنگه برابر به هم
سخن رانده شد از همه بیش و کم
تعارف نمودند موز و هلو
بفرما به قول عرب ها، کُلو
....................................
.....................................
«یکی گفت گیر و یکی گفت ده
یکی گفت احسنت و آن گفت زه»
چو سیراب گشتند از خوردنی
منیژه و آن بیژن مُردنی
نخستین، منیژه به بیژن بگفت
که ای گشته با من هم اکنون تو جفت
بگو گر من و تو کنیم ازدواج
به سر بر نهم من عروسینه تاج
شود موسم عیش و ماهِ عسل
کجا می بری دلبرت فی المثل؟
بدو گفت بیژن که ای جان من
رُخت داده بر باد ایمان من
به استان سبز گلستان رویم
وز آنجا سوی تویسرکان رویم
***
دو دلداده بودند در گفت و گو
شده گرم گفتن به سانِ اتو
که ناگه در خانه کوبیده گشت
که است این شبی؟ ده دقیقه به هشت
یکی آیفون بود تصویر دار
نشان داد در خود پلیسی سه چار
به دلداده بیژن بگفتا چنین
که ای گشته با همسرت همنشین
مگر خانه ی تو بود مدرسه
که پای درِ آن پلیسان دو سه ؟
نهادند آن گاه دستان به سر
و لرزان نهادند پا سوی در
بگفتند از ترس، ما محرمیم
نه اهل هوا و نه دود و دمیم
نگه کرد و گفتا به آنان پلیس
به آنان که از ترس بودند خیس:
شمایان چو بر یکدگر محرمید
چرا از پلیسان ما می رمید؟ ...
ادامه دارد ...
هر چند که بیژن نامه این روزها خار چشم آدم های خشک مغز شده و آن را بهانه ای برای رسیدن به اهداف مغرضانه و حاسدانه ی خود علیه من و هفته نامه ی اتحاد جنوب قرار داده اند با این حال تصمیم گرفتم آن را همچنان روی وبلاگم به نمایش بگذارم. ضمنا از همه ی کسانی که در این جریان با تماس ها و پیام های خود مرا به ادامه ی سرودن طنز های مطبوعاتی تشویق کردند تشکر می کنم.
شبانگه چو آب و هوا شد خنک
دو دلداده رفتند سوی ونک
منیژه در خانه را برگشود
در این برگشودن کلیدی نبود
برآورد از کیف خود کنترل
دو سه دکمه ی کنترل داد هُل
به حکم خداوند در باز شد
و ترم دوی عشق آغاز شد
به نام خدای گشایندگی
دری برگشودند بر زندگی
ز باغی گذشتند مانا بهشت
پر از برگ و بار و پر از کار و کشت
یکی خانه مانند کاخی بلند
"که از باد و باران نیابد گزند"
از این کاخ، بیژن تعجب نمود
تو گویی که جای تعجب نبود؟
به خود گفت عجب خانه ی اکبری است
و یا خانه ی جن و انس و پری است
گشودند آن گاه درهای هال
قدم رنجه کردند بی قیل و قال
یکی سر برهنه بیامد زنی
به دست چپش بطری معدنی
سرو صورتش جمله پنکک زده
به مویش دو تا گیر کوچک زده
لبش صورتی ناخنش بس بلند
مچ دست او صاحب دست بند
یکی دامنی پوشش ران او
که داده است بر باد ایمان او
به دختر چنین گفت بیژن که هین
بگو تا که باشد زنی این چنین
منیژه به او گفت: این مادر است
یکی مادری خوب و تاج سر است
به خود گفت بیژن گر این مادر است
چه تقصیر برگردن دختر است
چو مادر بود این چنین اهل حال
کشد دخترش هر کجا پر و بال
بدو گفت مادر: چه زود آمدی
به کوری چشم حسود آمدی؟
در گوش دختر سپس گفت مام
که ای گشته در کوچه ها صبح و شام
به مادر بگو دیگر این مرد کیست
که چهرش چنین سبزه و مرد نیست
همان یار دیروزیت این نبود
مگر نام یار تو یاسین نبود؟
چنین پاسخ آورد کاین بیژن است
یکی مرد خوش مشرب بی زن است
مرا یار، دیگر نه یاسین بُود
و یار فداکار من این بود
که یاسین قد و قامتش بد نبود
ولی عیبش این که مجرد نبود
سپس مادر دختر با نمک
در خانه بگشود بر بیژنک
نشستند در خانه آن گه سه تن
خدا داند آن جا چه ها شد نه من
یکی گفتمان بود در پشت در
میان زن و دختر و آن پسر
پس پرده باری چه دانم چه بود
و یا هر چه بینم بگویم چه سود
دلت خوش نکن غیر جامی نبود
پس پرده باری حرامی نبود...
بوسهل ها منفور
بونصرها خاموش
میکال ها بر دار
بر دار ها منصور
امیدها اما
هر چند دورادور
در جام های چشم
در چاهسار گوش....
