گاهی در باره ی من و طنزهایم -- که هردو ناقابلیم -- نظرهایی داده می شود که حیفم می آید از کنارشان به سادگی بگذرم . ای کاش صاحبان همه ی این نظرها را می شناختم تا خدمتشان عرض ادب ویژه داشته باشم . مانند موارد زیر:

امرو تو بپرهیز از این قال و مقال
بر بند به شعر خویش دستار و عقال
انگار خدا نکرده چیزیت شده
پهکت شده زود نرم مانند خمال

پهک: نخستین شکل از میوه ی خرما که سبز و ریز و سفت است

خمال : خرمای نامرغوب(شاید مصراع آخر، معادل غوره نشده مویز گشتن باشد)

****

شعر زیر را استادی گران مایه هنگامی که هفته نامه ی آوای توج علیه من مطلبی ناشیانه نوشت برایم فرستاد چون نتوانستم از ایشان کسب اجازه کنم از ذکر نامشان معذورم.

شنیدم که امرو ترور کردنت

ز نقدی فهیمانه پر کردنت

من بنده خواندم همان نقد را

بخوان نسیه جانا مخوان نقد را

نویسنده گویا که خود دیده بید

که با نقد نسیه ی خودش ر...ده بید

آنان که کنون به ما کرم فرمودنـــد           ای کاش همیشه در غم ما بودنـد

دیروز یکی گفت خزانه تهی است           امـــــروز چرا حقـــوقمان افــزودند

 

من گر بشوم رییس جمهور شما             حتی متــحول بـــــکنم آب و هـوا

هر جا سرد است معتدل گردانم               هرجا گرم است کم نمایم ز دما

 

ای آن که صلاحــــــیت تو رد شــــده است            راه گذر ســیاســتت سد شده است

یک بنده خدای ، خوش به حالش شده بود          هرچند که حال و روز تو بد شده است