چندین شب پیش ، به بیتی که زمانی در گوشه ی یکی از کتاب هایم ، نوشته بودم برخـــوردم . تقدیر چنین بود که این بیت ، بماند و به غزلی تبدیــــل نگردد.چند شب پیش که s.m.s را آزاد کردند، تصمیم گرفتم آن را برای  دوستان شاعـــرپیشه ام بفرستم تا دست کم با یک بیت آن را ادامه دهند. تاکنون این غزل اشتراکی به چهارده بیت رسیده است . شما هم اگــر شاعر هستید، با حــداقل یک بیت، در آن سهیم باشید. چه معلوم؟ شاید فروش رفت و به شما هم سهمی رسید. مگر دیگران چه طور پول دار می شوند؟!

مطلع غزل را من سروده ام . بیت دوم، از دوست و همکلاسیم ، حیدر منصوری است .  بیت سوم را شاعر خوش ذوق ، دانشجوی دکترای ادب فــــارسی، کاظم رحیمی نژاد سروده است . بیت های چهار ، پنج و شش را استاد گرامی من ، دکــترسیدصادقی فرستاده است. بیت هـــای بسیار زیبای هفت ، هشت و نه از شاعر جــــوان ، اسما حبیبی ، دانشجوی کارشناسـی ارشـــد است، بیت دهم را یک شاعر بسیار درخور احترام، به نام صفورا مصلحی ، باز هم دانـشجوی کارشناسی ارشد ادب فارسی ، سروده اســــت . متاسفانه وی برای سروده هایش ارزشی قائــل نیست و گرنه شاعر مطرحی می شد. بیت یازدهم را دوست فاضلم رضا معــتمد ارسال نموده، بیت دوازدهم را دوست ندیده ام ،طناز مشهور هرمزگانی ، خالوراشد(راشد انصاری) فرستاده که البته مصراع اول آن تضمین شده است و سـرانجام ، دو بــیــت پایانی از دوست و همکارم، محمد بحرینی است . به هر حال این غزل، به کالاهایی می ماند که ادعا می کنیم تــولید داخلی است ، اما هر قطعه اش بوی یک کشور می دهد. البته غزل بدی هم نشده به پژو 206 صندوق دار می ماند!!!!::

روزگاریـــست که مـــن همـســفر بــارانم               اشـــک ریـــز رخ آیـیـــنه ای یــــارانــــم

باد در باد  به  دریا  زده ام ایـــــن  دل   را             مــــوج در مـــوج پریشان شــــب طوفـانم

دیرگاهی است که من چشم به صحرا دارم              خــــیره بر جنگــل انــــبوه سپــــیدارانــــم

گرچه آییــــنه شــــکــسـتند بسی نامــــردان             بـــاز هـــم آینـــه در آیـنه مــــی گـردانـــم

زیر نم بارش بی  وقــفه ی باران و تگرگ             گرچه با دست تهی تا به هـــدف می رانــم

ماه پیشانـــی من مژده که شـــــب می گذرد             صبح سر می زند از شش جهــت ایوانــــم

حجــــم یک بغض گـــلوگیر مرا شاعر کرد             وارث غصه ی این قصه ی بی سامـانـــم

غـــرش صاعقه نه بلــکه تلنگر کافـــیــست              تا که آ غـــــاز شــــــود بارش بی پـایـانم

گرچه خشکیده و زرد است غزل هـــای دلم             رسم بـــــارانی چشمـــــان تو را می دانـم

گرچه شرجی است هوای غـــــزلم باور کن             بی تو پاییز تر از هرچــــه دی و آبـانــــم

در هوایی که دل سبزسرایان خـــون اســت             همــــنوای نفــــس ســـــبز ســــپـــیدارانـم

"زندگی کردن مــــن مردن تدریـــجی بود"             این همه سال چه می خواست جهان از جانم

اگر آن ســـیل دمی بی تو امـــانــم بـــدهــــد              نه چنین است که بی یاد تو من مــی مانم

طالب قصه ی محبوب مکـــان را چه کـــند             ای خوش آن ســــیل که ویرانه کند زندانم